گاهی زخم های مردم را از زبان هنرمندان شنیدن، بسیار بهتر از نوشتاری طولانی است. بخصوص کسانی که از روی صداقت و درستی و راستی، در راه آگاهی _ فرهنگ و واقعیت اجتماع کار کرده اند. شنیدنِ این یاران، شنیدن واقعیات و پدیدارهای موجود در اجتماع ایرانی است. و آشنا شدن ژرفناک تر با مشکلات و معضلات ایرانیان. و پرسش اینکه چرا هنر در ایرانِ دیروز و امروز، هنوز هم سر به دار است؟ و دیگر اینکه چرا آثار رئالیستی، زیر تیغ سانسور قرار می گیرد؟
فیلم مستی اسبها_ واقعیت زندگی کردها در مرز ایران و عراق است. چرا نمی خواهیم  با این واقعیات اجتماع روبرو شویم؟ و چرا این دست کارهای رئالیستی، در ایران سر به دار می شوند؟ آیا همه ی ما در این روند ِ بیمار، مسئول نیستیم؟،