فلسفه_ ادبیات_ اندیشه_ سنگِ نادر

از گردش ایام، مرا زار چه سود؟
من سوختم ازغصه،دگر بارچه سود
سودی نخواستم که زیان است نصیب
جانا به جهان،جنون و هشیار چه سود؟

******
این سوخته را از تو نشانی بوده
هردم ز خیال تو   فغانی   بوده
سنگِ سفرینم که درینجا مانده
واندر کفِ رود هم زمانی بوده

******
پرواز بکن پرنده، بالی داری
در این قفس بسته چه حالی داری
هم بال و پرت هست همتی ای جان
آخر  تو جمالی و کمالی داری

*****
پیوسته خیال او به جانم باشد
هم او قهرمان داستانم باشد
بردست گرفتم قلم و اشک برفت
ازچشم و واژه ای که نشانم باشد

******
هر پدیده ای دوست،جمالی دارد
مجنون تو خود نیز کمالی دارد
افسوس که در گذارِاین چرخ کبود
هر پدیده ای  نیز، زوالی  دارد

*****
هر چند زوال هر پدیده است به جای
یامرده به قول نیچه امروزه خدای
اما به گفته نیامد که هرزه شوید
هرچند که این جنگل وحشی است بپای

*****
ای سوخته آرام بمان بر لب دریا
آرام شود موج،صبر کن تو به فردا
پرهیز کن از گفتگوی خلق درین شهر
آرام بمان و دور از شورش و غوغا

******
مفعول و مفاعیل نکرده مشکلم حل
این نالهً جانسوز کارگر بشود بَل
چرخ است و جفایی است درین دایرهً تلخ
اینگونه بوده است و نموده است از ازل

******

خوش نیست دلم ز رنگ و آبی
از صورتِ هست و آفتابی
در این شب سرد و گفتهً دوست
این جاست  ز گفته باز تابی

*****
مفهوم نشد ندانیم دوست!
من رفته ام تو برانیم دوست
خود  رفته  که راندنی نباشد
من  رمیده  آنچنانیم  دوست

******